و يك درهم و نيم به ديگرى . اگر جامه دو نفر به يك ديگر مشتبه شوند چنان كه تشخيص نتوانند داد كدام جامه مال كدام آنها است جامه را بفروشند و به نسبت قيمت جامه ها را ميان آنها قسمت كنند اما اين حكم تعبد نيست بلكه ارشاد است و اگر قرعه زنند نيز ممكن است . اگر كسى بر ديگرى دعوى مالى كند و آن ديگرى صلح خواهد دليل اقرار او به حق طرف خود نيست بر خلاف آن كه بگويد به من به فروش يا تمليك من كن يا ببخش يا مهلت ده يا بگويد حق ترا ادا كردم كه اين عبارات همه اقرار است . فصل ششم در اقرار اقرار عبارتست از خبر دادن بوجود حقى كه پيش از اقرار بر عهدهء اقرار كننده بوده است و آن از توابع دين است در آن لفظى خاص معتبر نيست و به اشاره نيز اكتفا مىشود . در كتب فقه مباحثى در الفاظ عربى فصيح و دلالت آن بر اقرار و حدود آن وارد است